sábado, 31 de mayo de 2008

Eu




Nun remoto lugar, hai moito, moito, tempo, un grupiño de nenos aspirantes a monxe xogaban nas beiras dun bosque perto da vella abadía onde vivían, estudaban e aprendían a falar en latín. De súpeto un deles, levantando a súa man dereita e sinalando algo por enriba das súas cabezas, dixo:
- Mirade, mirade ó ceo.
Os outros rapaces dirixiron as súas miradas onde o primeiro sinalaba e ollaron unha lonxana nube moi delgadiña que cruzaba o ceo e que ía crecendo hacia ó porsol moi, moi a modiño.
- ¿Que é?
- Un lóstrego.
- Non hai treboada, nin brila. É fumo.
- Non, é un foguete.
- Non pode ser, é moi grande e non hai festa na aldea.
O último e o mais pequeno, moi seguro de se, sentenciou:
- Iso pertence ó meu futuro, ó noso futuro, é un avión a reacción e eu velarei un día nun como el.
Pola mente daquel pequeno, pasou un mundo de avances tecnolóxicos, de automóbiles sofisticados, de robots, de máquinas intelixentes, e el era parte activa dese mundo e fabricaba máquinas, daba ordenes ós robots e viaxaba en avións a lonxanos países.
Aquel pequeno resabidiño e pedante aprendiz de monxe e de profeta, que xa falaba e pensaba en latín, hai moito moito tempo, nun lugar case perdido do país das meigas, dos bardos e dos druídas, era eu.


Yo

En un remoto lugar, hace mucho, mucho tiempo un pequeño grupo de niños aspirantes a monje jugaban en las lindes de un bosque cerca de la vieja abadía donde vivían, estudiaban y aprendían a hablar en latín. De repente uno de ellos, levantando su mano derecha y señalando algo por encima de sus cabezas, dijo:
- Mirad, mirad al cielo.
El resto de los chiquillos dirigieron sus miradas hacia donde el primero señalaba y vieron una lejana nube muy delgada que cruzaba el cielo y que iba creciendo hacia el poniente muy, muy despacito.
- ¿Qué es?
- Un rayo.
- No hay tormenta, ni brilla. Es humo.
- No, es un cohete.
- No puede ser, es muy grande e no hay fiesta en la aldea.
El último y más pequeño, muy seguro de sí, sentenció:
- Eso pertenece a mi futuro, a nuestro futuro, es un avión a reacción e yo volaré un día en uno como él.
Por la mente de aquel pequeño, pasó un mundo de avances tecnológicos, de automóviles sofisticados, de robots, de máquinas inteligentes, y él era parte activa de ese mundo y fabricaba máquinas, daba ordenes a los robots e viajaba en aviones a lejanos países.
Aquel pequeño resabidillo y pedante aprendiz de monje y de profeta, que ya hablaba y pensaba en latín, hace mucho, mucho tiempo, en un n lugar casi perdido del país de las brujas, de los bardos y de los druidas, era yo.