lunes, 2 de junio de 2008

Hai 65 anos


Pepín Parra, montado na súa egua branca como a neve, subía a rúa do Cárcere cara á casa de Manolo e María onde pasara a tarde anterior, en compañía de Tere, xogando os catro ás cartas. María estaba embarazada de nove meses e esperaba dar a luz dun momento a outro. Cando chegou á altura da casa dos seus parentes, elevouse sobre os estribos e gritou:

-Manolo! Todo ben?

Dende o balcón do dormitorio surdíu a voz de Manolo:

-Un neno.

-Jajaja, as ganas.

Entón Manolo saíu ao balcón con algo envolvido aínda nunha toalla. Pepín púxose de pé sobre a cadeira de montar e tendeu os brazos a aquela cousa pequena que se lle ensinaba, colleuna entre os seus brazos e bicoume na fronte.

Foi a primeira vez que montei dacabalo, e era a euga branca mais bonita que montei na miña vida, eu tiña dez minutos de vida.
Eran as dez e media da mañá do día trinta e un de marzo de mil novecentos corenta e tres, e isto ocorreu en Bujalance un pobo da provincia de Córdoba, en España.


Hace 65 años

Pepín Parra, montado en su yegua blanca como la nieve, subía la calle de la Cárcel hacia la casa de Manolo y María en donde había pasado la tarde anterior, en compañía de Tere, jugando los cuatro a las cartas. María estaba embarazada de nueve meses y esperaba dar a luz de un momento a otro. Cuando llegó a la altura de la casa de sus parientes, se elevó sobre los estribos y gritó:

-¡Manolo!¿Todo bien?

Desde el balcón del dormitorio salió la voz de Manolo:

-Un niño.

-Jajaja, las ganas.

Entonces Manolo salió al balcón con algo envuelto todavía en una toalla. Pepín se puso de pié sobre la silla de montar y tendió los brazos a aquella cosa pequeña que le enseñaba Manolo, la cogió entre sus brazos y me besó en la frente.

Fué la primera vez que monté a caballo, y era la jaca blanca mas bonita que monté en mi vida, yo tenía 10 minutos de vida.

Eran las diez y media de la mañana del día treita y uno de marzo de mil novecientos cuarenta y tres, y esto ocurrió en Bujalance un pueblo de la provincia de Córdoba, en España.

domingo, 1 de junio de 2008

Yahía ben Zalá al Amazigh

(Yahía Venzalá o Bereber)

Nacera na al Hoceima, entre a montaña e o mar, alí onde o Rif báñase no Mediterráneo. Aprendeu do seu pai o oficio da guarnicioneria, que este aprendera do seu avó, e xa desde pequeno fixéronse famosas as bridas que fabricaba.

Cando cumpriu os dezaseis anos casouse con Mariem, un ano menor que el, morena, de pel moi branca e cuns belos ollos grises como o chumbo.

Cando Mariem quedou embarazada do seu primeiro fillo decidiu emigrar, e nunha noite de xuño subiuse coa súa muller a un vello barco de pescadores, de vela latina e partiu cara ao norte.

Afincouse en Sevilla, e de alí seguindo a beira do Guadalquivir chegou a un pobo da campiña cordobesa onde asentouse definitivamente.

Yahía e Mariem tiveron seis fillos e catro fillas. A mais pequena chamouse Aixa e era unha beleza como a súa nai, de profundos e ensoñadores ollos grises. Dela namorouse o meu bisavó Bartolomé.

Un amor imposible, o meu bisavó estaba casado e era moito maior que ela e Yahía xamais casaría á súa filla cun infiel.

Pero a vida non se escribe como queren algúns e Aixa e Bartolomé tiveron amores prohibidos e deses amores naceu o meu avó Bernabé, pero esa é outra historia.

(Yahía Venzalá el Bereber)

Había nacido en Al Hoceima, entre la montaña y el mar allí en donde el Rif se baña en el Mediterráneo. Aprendió de su padre el oficio de la guarnicioneria, que éste había aprendido de su abuelo, y ya desde pequeño se hicieron famosas las bridas que fabricaba.

Cuando cumplió los dieciséis años se casó con Mariem, un año menor que él, morena, de piel muy blanca y con unos bellos ojos grises como el plomo.

Cuando Mariem quedó embarazada de su primer hijo decidió emigrar, y en una noche de junio se subió con su mujer a un viejo barco de pescadores, de vela latina y partió hacia el norte.

Se afincó en Sevilla, y de allí siguiendo la orilla del Guadalquivir llegó a un pueblo de la campiña cordobesa en donde se asentó definitivamente.

Yahía y Mariem tuvieron seis hijos y cuatro hijas. La mas pequeña se llamó Aixa y era una belleza como su madre, de profundos y ensoñadores ojos grises. De ella se enamoró mi bisabuelo Bartolomé.

Un amor imposible, mi bisabuelo estaba casado y era mucho mayor que ella y Yahía jamás casaría a su hija con un infiel.

Pero la vida no se escribe como quieren algunos y Aixa y Bartolomé tuvieron amores prohibidos y de esos amores nació mi abuelo Bernabé, pero esa es otra historia.


sábado, 31 de mayo de 2008

Eu




Nun remoto lugar, hai moito, moito, tempo, un grupiño de nenos aspirantes a monxe xogaban nas beiras dun bosque perto da vella abadía onde vivían, estudaban e aprendían a falar en latín. De súpeto un deles, levantando a súa man dereita e sinalando algo por enriba das súas cabezas, dixo:
- Mirade, mirade ó ceo.
Os outros rapaces dirixiron as súas miradas onde o primeiro sinalaba e ollaron unha lonxana nube moi delgadiña que cruzaba o ceo e que ía crecendo hacia ó porsol moi, moi a modiño.
- ¿Que é?
- Un lóstrego.
- Non hai treboada, nin brila. É fumo.
- Non, é un foguete.
- Non pode ser, é moi grande e non hai festa na aldea.
O último e o mais pequeno, moi seguro de se, sentenciou:
- Iso pertence ó meu futuro, ó noso futuro, é un avión a reacción e eu velarei un día nun como el.
Pola mente daquel pequeno, pasou un mundo de avances tecnolóxicos, de automóbiles sofisticados, de robots, de máquinas intelixentes, e el era parte activa dese mundo e fabricaba máquinas, daba ordenes ós robots e viaxaba en avións a lonxanos países.
Aquel pequeno resabidiño e pedante aprendiz de monxe e de profeta, que xa falaba e pensaba en latín, hai moito moito tempo, nun lugar case perdido do país das meigas, dos bardos e dos druídas, era eu.


Yo

En un remoto lugar, hace mucho, mucho tiempo un pequeño grupo de niños aspirantes a monje jugaban en las lindes de un bosque cerca de la vieja abadía donde vivían, estudiaban y aprendían a hablar en latín. De repente uno de ellos, levantando su mano derecha y señalando algo por encima de sus cabezas, dijo:
- Mirad, mirad al cielo.
El resto de los chiquillos dirigieron sus miradas hacia donde el primero señalaba y vieron una lejana nube muy delgada que cruzaba el cielo y que iba creciendo hacia el poniente muy, muy despacito.
- ¿Qué es?
- Un rayo.
- No hay tormenta, ni brilla. Es humo.
- No, es un cohete.
- No puede ser, es muy grande e no hay fiesta en la aldea.
El último y más pequeño, muy seguro de sí, sentenció:
- Eso pertenece a mi futuro, a nuestro futuro, es un avión a reacción e yo volaré un día en uno como él.
Por la mente de aquel pequeño, pasó un mundo de avances tecnológicos, de automóviles sofisticados, de robots, de máquinas inteligentes, y él era parte activa de ese mundo y fabricaba máquinas, daba ordenes a los robots e viajaba en aviones a lejanos países.
Aquel pequeño resabidillo y pedante aprendiz de monje y de profeta, que ya hablaba y pensaba en latín, hace mucho, mucho tiempo, en un n lugar casi perdido del país de las brujas, de los bardos y de los druidas, era yo.